In verhalen gaan boeven meestal de gevangenis in en wordt eerlijkheid beloond. Maar in de échte wereld zijn het soms de eerlijke mensen die door boeven in de gevangenis worden gestopt. Zij zitten daar bijvoorbeeld omdat ze over die boeven hebben gezegd wat ze dachten en ze komen vaak nooit meer vrij.

Zo is het ook met Florestan. Hij is verdwenen. Nou ja, verdwenen, hij is opgepakt. Niemand weet iets over hem. Het lijkt wel of niemand iets voor hem kan doen. Maar gelukkig heeft hij een dappere vrouw: Leonore. Ze verzint een plan om de gevangenis binnen te dringen. Ze verkleedt zich als man, zegt dat ze Fidelio heet en wordt cipier.

Diep, zò diep onder de grond dat zelfs de wormen er niet durven te komen, is een cel. In die cel ligt een man. Het is Florestan. Zal ze hem daar ooit vinden? Of kan ze maar beter naar huis gaan? Proberen die man te vergeten, omdat het haar waarschijnlijk toch nooit zal lukken . . . Maar ze geeft niet op. Ze zorgt ervoor dat alle gevangenen gelucht worden. Zo hoopt ze een glimp van haar man op te kunnen vangen . . . misschien . . . wankelend, met knikkende knieën, doodziek, krijtwit, knipperend tegen het licht, maar toch . . . toch . . . haar man