MOEXY is een concert.

En een verhaal.

En misschien ook een geheim dat zich langzaam laat horen.

 

Op de viola da gamba klinken stukken van Marin Marais, Tobias Hume, Henry Purcell en Carl Friedrich Abel. Muziek die al een paar eeuwen weet hoe mensen klinken als ze iets voelen.

 

De stukken worden gewoon helemaal gespeeld. Geen haast. Geen opsmuk. De noten krijgen de tijd om te ademen — en het publiek ook.

 

En intussen wordt er verteld. Niet om uit te leggen wat je moet horen (muziek is daar eigenwijs genoeg voor), maar om een deurtje open te zetten. Zodat je misschien net iets anders luistert dan je gewend bent.

 

Wie al van oude muziek houdt, hoort iets nieuws.

Wie nog niet weet dat hij ervan houdt, ontdekt het misschien.

 

MOEXY duurt een uur.

Maar het voelt eerder als: even ergens anders zijn.

 

In een kleine zaal.

Waar klank nog mag rondkijken voordat hij gaat zitten.

​

​